Σμήνος

Το Σμήνος, ο Potter, o DaVinci... και τ' αποδέλοιπα


<< Μόλις ολοκλήρωσα την ανάγνωση του μυθιστορήματος «Το Σμήνος» του Γερμανού Φρανκ Σέτσινγκ και αισθάνομαι αδήριτη την ανάγκη να γράψω κάποια σχόλια για το βιβλίο, όχι τόσο για να κάνω μια κριτική ανάλυση του ίδιου του έργου (κριτικός λογοτεχνίας δεν είμαι εξάλλου), όσο για να εκφράσω την αγωνία μου για το αδιέξοδο του σύγχρονου μυθιστορήματος και του αγοραίου λόγου, από την οπτική γωνία ενός απλού αναγνώστη… ή, ακολουθώντας μια λιγότερο απόλυτη και δογματική στάση, να επισημάνω τη νέα τροπή που έχει πάρει η σύγχρονη λογοτεχνία. Με τι έχουμε να κάνουμε εδώ, λοιπόν; Αντιμετωπίζουμε άλλη μια περιπέτεια μυστηρίου και φαντασίας που έτυχε ευρείας αποδοχής από το διεθνές βιβλιόφιλο κοινό και «οφείλουμε» κι εμείς να τη διαβάσουμε για να τροφοδοτήσουμε την ψευδαίσθηση ότι παραμένουμε μες στα πράγματα και τις εξελίξεις της διεθνούς λογοτεχνίας… ή μάλλον του φαινομένου: best seller. Με άλλα λόγια, «οφείλουμε» να μπούμε κι εμείς μες στο «σμήνος» των απανταχού της γης αναγνωστών και να ακολουθήσουμε την πορεία αυτού του «σμήνους», όπου κι αν κατευθύνεται. Το φαινόμενο έχει ως εξής: Υπάρχει μια κρίσιμη μάζα «αναγνωστών της παραλίας» που μετατρέπει ένα νεοεκδοθέν βιβλίο σε best-seller για λόγους που αρχικά είναι μυστήριοι και σκοτεινοί, μα που –αν κάποιος με σχολαστική διάθεση και γνώσεις βασικής Ψυχολογίας καταπιαστεί να αναλύσει- αίφνης γίνονται όλο και πιο ξεκάθαροι και έκδηλοι υπό το φως της απλής λογικής. Στη συνέχεια έχουμε το φαινόμενο του «καταρράκτη»: η κρίσιμη αυτή μάζα που απαιτείται για τη μετατροπή ενός βιβλίου σε best-seller συνιστά τον πυρήνα και συμπαρασύρει με γεωμετρική πρόοδο και άλλους αναγνώστες σχηματίζοντας ένα συσσωμάτωμα. Το συσσωμάτωμα δρα ενισχυτικά στην προσκόλληση και άλλων αναγνωστών γύρω του και σχηματίζει έναν όγκο. Κι ο όγκος αυτός μεγαλώνει τόσο πολύ που νομοτελειακά δεν μπορεί να αυτοσυντηρηθεί και τελικά αρχίζει να διαλύεται σιγά – σιγά για να αφήσει τον αμερόληπτο χρόνο να τον χωνέψει στο διάβα του και να του προσδώσει τις πραγματικές διαστάσεις που θα έπρεπε εξαρχής να έχει. Θα αναρωτηθεί κανείς: «Μα γιατί είναι τόσο κακό να διαβάζει κανείς κάτι που είναι στη μόδα; Εξάλλου, ακόμη και η ανάγνωση του χειρότερου βιβλίου είναι καλύτερη από τη μη-ανάγνωση». Και θα έχει δίκιο. Κανείς δεν είπε πως διαβάζοντας ένα βιβλίο όπως είναι «Το Σμήνος» χαραμίζει το χρόνο του. Τουναντίον, είναι μια ενασχόληση απείρως πιο εποικοδομητική και «ψυχ-αγωγική» από τα διάφορα shows και realities της τηλεόρασης. Υπάρχει, όμως, μια προϋπόθεση για την ορθολογική θέαση του βιβλίου αυτού (καθώς και κάθε άλλου παρόμοιας θεματολογίας): η κριτική ματιά και η μερική αποδοχή των κεντρικών ιδεών του βιβλίου. Στη διεθνή λογοτεχνία των τελευταίων λίγων ετών ζήσαμε διαφόρων ειδών μαζικές τάσεις που κατέληγαν σε υστερικές κοσμοθεωρήσεις πυροτεχνηματικής διάρκειας. Δεν θα πάω πολύ πίσω στο χρόνο, παρά μόνο όσο φτάνει με μια μικρή δρασκελιά η μνήμη μου… >>

Απόσπασμα από την ενότητα : Μια κρίση - κριτική για το "Σμήνος", τον "Harry Potter" τον "Κώδικα DaVinci"... και τ' αποδέλοιπα φρούτα της σύγχρονης λογοτεχνίας, που είναι δημοσιευένη στο forum του lexima.gr

Για να διαβάσετε όλο το κείμενο του μέλους PanosSim αλλά και τις ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

Σημ. 1) εκεί μπορείτε να γράψετε τις δικές σας τοποθετήσεις για το θέμα
2) με την ευκαιρία και εκ μέρους της συντακτικής ομάδας του Λέξημα, θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι το λογοτεχνικό περιοδικό Λέξημα ΔΕΝ έγινε για να ευλογήσουν τα γένια τους κάποια συγκεκριμένα άτομα, αλλά, για να δωθεί ένα νέο βήμα σε ανθρώπους που έχουν να πούν κάτι νέο και ουσιαστικό και η κύρια φροντίδα της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού είναι να εξετάζει την ύπαρξη "επιχειρηματολογίας" στο προς δημοσίευση υλικό.

Αντίο Αμαλία

Η ιστορία της Αμαλίας δεν έχει σχέση με τη λογοτεχνία. Είναι όμως συγκλονιστική και αξίζει να διαδοθεί. Αποτελεί μάθημα ζωής και ταυτόχρονα μάθημα για τη δύναμη και τη χρήση που μπορεί να έχει το "νέο μέσο", που λέγεται διαδίκτυο.

Το ιστολόγιό της είναι το: http://fakellaki.blogspot.com/ και την ιστορία της έκανε γνωστή και εκτός διαδικτύου ο δημοσιογράφος Γιώργος Κιούσης της Ελευθεροτυπίας με την παρακάτω συνέντευξη που πήρε από την Αμαλία στις 2/5/07: http://www.enet.gr/online/online_hprint?id=96109740

Η Αμαλία μάς άφησε χτες 25/5/07.


Μακάρι το μπλόγκ της να παραμείνει ανοιχτό και να συνεχίσει να χαστουκίζει την απάθεια, την αισχροκέρδια και την ασχετοσύνη.


Να δίνει δύναμη σε όλους μας, αντί να υπομένουμε, σαν πρόβατα τη σφαγή μας, να αντιδρούμε και να ξεμπροστιάζουμε το σταβό και τ' άδικο όπου το συναντάμε.

Η ελληνική μπλογκόσφαιρα και όλοι όσοι έμαθαν την ιστορία της, πενθούν.


Ας είναι το καινούργιο της ταξίδι της Αμαλίας, με λιγότερο πόνο και βάσανα αυτή τη φορά.

************

Τι να σου δώσω για να έχεις σε τούτο τον δρόμο, να σου δώσω λίγο από τον δικό μου ουρανό; Που για σένα θα τον αφήσω στο φως, να σου δώσω το κόκκινο από την τριανταφυλλιά στο μπαλκόνι μου; Να μαζέψω λίγο άσπρο από τις μαργαρίτες να σου τις βάλω στα μαλλιά;

*************

(Αντιγραφή από το φόρουμ του Λέξημα)

Διαδραστικά Ποιήματα και Πεζά από το Φόρουμ του Λέξημα

Στο φόρουμ του Λέξημα κρύβονται μικρά διαμαντάκια εν είδει διαλόγων μεταξύ των μελών του.

Σας παραθέτουμε ένα τέτοιο παράδειγμα:

και κάπου εκεί θα γονατίσω, θα γείρω το κεφάλι, με βροχή θα μεθύσω, θα σκορπίσω στους κόσμους, πυρωμένος θα σβήσω και το χώμα στη θέση μου ζεστό, για νέα πέλματα γυμνά, θ'αφήσω. Πόδια θα περάσουν και θα φύγουν μαυρισμένα, απόκοσμες παρέες από δέντρα λαβωμένα με παλιές χαρακιές που δε βρήκαν εμένα, που επείσαν τις σειρήνες να σωπάσουν, στις σκέψεις οι σκιές να κρυφτούν και στα μάτια αυτών που δε μπόρεσαν να φτάσουν σ'αυτό που δεν θελήσαν ποτέ. Δε θα πεθάνω, μην ελπίζεις, δεν με πείσαν. Ούτε θα ζήσω, μην νομίζεις, δεν μ'αφήσαν. Στο ενδιάμεσο να μείνω μου είπαν, οι πεταλούδες π' αλλάξανε το σύμπαν
(απόσπασμα από Apomakros)

πεταλούδα μ΄ ένα νήμα κι ένα φτερό. χωρίς αύριο και χωρίς χτες.
(απόσπασμα από rena)

ασυνέχειες εεεε;
γντουπ και σπάω το πόδι μου.....
έφτιαξα να πιω καφε και καθώς το έπινα είδα την λόλα στο ύπνο μου....
η ταινία ήταν άθλια και την είδα δυο φορές γιατί άρεσε στην μάρα...
η πάστα ήταν πολύ φλώρικη μα δεν μου πήγε και άσχημα, κοιμήθηκα μαζί της και το ευχαριστήθηκα...
δεν είμαι εδώ, λείπω....
(απόσπασμα από σμιχελης)

κινήσεις στον αέρα, υπό τις αγές και υπό την αιγίδα, η περηφάνια των εξαρτημάτων ελευθερία για τις διεσταλμένες κόρες, στο μονοπάτι της εκτύφλωσης, με πεταλούδες να καίγονται στη λάμπα. Δεν αφουγκράζομαι, δεν πιστεύω σε ψιθύρους, ένα βουητό όλα, όμοια βόμβος μελλοντικής ατομικής ενέργειας. Επικαιροφυλακτώντας τα κανάλια μιας νέας Βενετίας, μιας μελλοντικής Ατλαντίδος, τα γεμάτα γλάστρες και γόνδολες, ξεναγούν αυτούς που θα πολεμούσαν στη σκιά, που θα κοιμόντουσαν στον Άδη, στο μουσείο της ασπίδας. Εκεί, επειδή κανείς πια δεν κατανοεί, προνοεί, επινοεί ή και παρανοεί, χαλαρά ο Μορφέας θα τους ξαπλώσει σε αυτές, θα προσφέρει όνειρα σ'αυτούς που κοιμούνται εν αγνοία τους ήδη... Η πεταλούδα στη λάμπα ξεφτιλίζεται, τα φτερά της ξεφτίζουν, η πτήση κουραστική κι η ζέστη αφόρητα ποθητή και πραγματοποιήσιμη.
(απόσπασμα από Apomakros)



Με τίτλο υποκατηγορίας Ασυνέχειες, στην κύρια κατηγορία Με ελεύθερο θέμα, μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρα τα κείμενα των μελών μας, καθώς και τη συνέχειά που έδωσαν και άλλα μέλη στις "Ασυνέχειες"!