Βιβλιοπαρουσιάσεις-Λοιπές κατηγορίες(3)"Κριτική σημειωτική και κριτική της Κουλτούρας, Η Συγκριτική Γραμματολογία στην Ελλάδα, Νεοελληνική Ετυμολογία"

Ο Μπάμπης Δερμιτζάκης παρουσιάζει 3 δοκιμιακά βιβλία στο Λέξημα και την κατηγορία < "Λοιπές κατηγορίες" Διαβάστε αποσπάσματα από τις παρουσιάσεις των βιβλίων:
"Κριτική σημειωτική και κριτική της Κουλτούρας" - Manuel Gonzalez de Avila
"Η Συγκριτική Γραμματολογία στην Ελλάδα" - Έλενα Κουτριάνου
"Εισαγωγή στη Νεοελληνική Ετυμολογία" Θεόδωρος Μωϋσιάδης


Και μια και μπήκε επί τέλους η κατηγορία «Λοιπές κατηγορίες» στο Λέξημα, να σας παρουσιάσουμε τρία δοκιμιακά βιβλία που βρίσκονταν για καιρό στο «Ράφι των τύψεων», κατά την προσφυή έκφραση της «Εαρινής Συμφωνίας», με επέκταση της σημασίας από τα βιβλία που έχουμε στο ράφι και δεν διαβάσαμε στα βιβλία που έχουμε στο ράφι και δεν παρουσιάσαμε. Και μια και αργήσαμε θα τα παρουσιάσουμε όλα μαζί.

Και ξεκινάμε με τη μελέτη του Ισπανού Manuel Gonzalez de Avila, Κριτική σημειωτική και κριτική της κουλτούρας, σε μετάφραση Βασίλη Αλεξίου (Παπαζήσης 2006, σελ. 485).
Η σημειωτική δεν είναι πια της μόδας όπως ήταν πριν τρεις δεκαετίες. Ένας από τους πατέρες της, ο Umberto Eco, μετά το εξαίρετο βιβλίο του «Σημειωτική» το έριξε στο μυθιστόρημα. Έχασε η σημειωτική, κέρδισε η λογοτεχνία (και ο κινηματογράφος. Το «Όνομα του ρόδου» υπήρξε μια εξαίρετη ταινία). Όμως ο Manuel Gonzalez de Avila με αυτό το βιβλίο του την φέρνει ξανά στο προσκήνιο αναδεικνύοντας την κριτική της διάσταση, ως μια κριτική της κουλτούρας. Οι τίτλοι των υποκεφαλαίων είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικοί ως προς τους προσανατολισμούς του. Σας δίνουμε μερικούς απ' αυτούς: «Η διπλή θεωρητική υπόσταση της σημασίας: ρεαλισμός και νομιναλισμός», «Οι επιλογές της απομονωτικής Σημειωτικής», «Ο θάνατος του κώδικα και η σημειωτική λειτουργική ετερογένεια», «Η οριστική πτώση της απομονωτικής σημειωτικής», «Ανθρωπολογία, βιολογία, φαινομενολογία και γνωσιακές επιστήμες στην απομονωτική σημειωτική», «Η κοινωνική επικοινωνία ως σημειωτική επιβολή» κ.λπ.
Ο μεταφραστής Βασίλης Αλεξίου, λέκτορας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, προλογίζει το έργο με ένα εκτεταμένο (50 σελίδες) και ιδιαίτερα κατατοπιστικό κείμενο. Διατυπώνει με σαφήνεια τους κινδύνους που διέρχεται η σημειολογία σήμερα. «Ο πρώτος κίνδυνος είναι να κλειστεί η Σημειωτική σε μιαν ανέξοδη, άνευρη, εσωτεριστική αυτοαναφορικότητα (πράγμα που έχει συμβεί πολλές φορές στο σύντομο παρελθόν της αγγίζοντας, σε κάποιες ακραίες στιγμές, τα όρια ενός ‘επιστημολογικού αυτισμού', όπως τον χαρακτηρίζει σε κάποιο σημείο το παρόν βιβλίο), αρκούμενη σε μια απλή βοτανολογία ή κηπουρική του λόγου και ασχολούμενη με τη δημιουργία αναλυτικών εργαλείων κάθε φορά περισσότερο σύνθετων και λιγότερο εξηγητικών, στην κατεύθυνση απλά και μόνο της ίδιας της διατήρησης και αναπαραγωγής της ως ακαδημαϊκής «πειθαρχίας». (Εδώ ο Αλεξίου κάνει λογοπαίγνιο με το discipline). Το δεύτερο, με το να μεταμορφωθεί κάτω από την πίεση των κυρίαρχων κοινωνικών προταγμάτων σε μια τεχνοκρατική γνώση για να «βελτιστοποιήσει»… τη διαχείριση των συμβολικών ανταλλαγών» (σελ. 18-19).
Ο Αλεξίου, ένας militant της ριζοσπαστικής Αριστεράς, πιστεύει ότι η σημειωτική μπορεί να ξεφύγει από αυτούς τους κινδύνους και να αρθρώσει ένα απελευθερωτικό λόγο. Η επαναστατικοποίηση των σημείων μπορεί να γίνει όχι μόνο «στη μοναξιά της επιστημονικής έρευνας και μελέτης και στην αγωνιώδη καλλιτεχνική πάλη για την ευ-μορφία… αλλά και… στους δρόμους, στα πεζοδρόμια και στην πλήθουσα μπαχτινική αγορά… (απόσπασμα)



Το δεύτερο βιβλίο που σας παρουσιάζουμε είναι Η συγκριτική γραμματολογία στην Ελλάδα. Σύγχρονες τάσεις (επιμέλεια Ελένα Κουτριάνου, Εκδόσεις Μεσόγειος 2005, σελ. 400).
Δεν είναι μόνο η Σημειωτική που περνάει κρίση ως επιστημονικός κλάδος, αλλά και η Συγκριτική Γραμματολογία, που κάποιοι πιστεύουν ότι έχει υποσκελισθεί από τις Πολιτισμικές Σπουδές, όπως αναφέρει στην εισαγωγή της η επιμελήτρια του τόμου. Οι θιασώτες των Πολιτισμικών Σπουδών υποστηρίζουν ότι η Συγκριτική Γραμματολογία πρέπει να ενσωματωθεί σ' αυτές ως επί μέρους κλάδος των. Οι Συγκριτολόγοι αντιστέκονται. «Ο Steven Totosy de Zepetnek… επαναλαμβάνει… πως η ενσωμάτωση κλάδων όπως η συγκριτική γραμματολογία στις πολιτισμικές σπουδές δεν είναι απαραίτητα μια εξέλιξη που θα απέβαινε προς όφελος είτε της συγκριτικής γραμματολογίας είτε της λογοτεχνίας. Κι αυτό γιατί οι πολιτισμικές σπουδές αντιμετωπίζουν τη λογοτεχνία ως μία μόνο από πολλές πολιτισμικές δραστηριότητες και ως πολιτισμική παραγωγή, ενώ η συγκριτική γραμματολογία διατηρεί την εστίαση στην ίδια τη λογοτεχνία», γράφει η επιμελήτρια στην εισαγωγή της προσυπογράφοντας (σελ. 38).
Όλα τα κείμενα έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ορισμένα έχουν μια γενικότερη θεματική, όπως π.χ. το κείμενο του Βίκτωρα Ιβάνοβιτς «Θέσεις για μια συγκριτολογία των Βαλκανίων», ενώ άλλα είναι εστιασμένα σε πιο ειδικά θέματα, όπως «Η κοινωνική διάσταση του Liebestod στον Σοφοκλή και στον Kleist» της Χριστίνας Ντόκου και «Στη χώρα της υπερκειμενικότητας: ‘Στη χώρα Ίψεν' του Ιάκωβου Καμπανέλλη και οι ιψενικοί ‘Βρικόλακες'» του Δημήτρη Τσατσούλη.
Τον θεωρητικό της λογοτεχίας θα ενδιαφέρουν οπωσδήποτε τα κείμενα του Β. Μπέννινγκ για την αποδόμηση και της Ελένας Κουτριάνου για την διακειμενικότητα, ενώ τον θεατρολόγο θα ενδιαφέρουν τα κείμενα της Χριστίνας Ντόκου, του Δημήτρη Τσατσούλη και του Βάλτερ Πούχνερ. Όσο για μας, έχοντας ένα ενδιαφέρον για τις ανατολικές σπουδές, μας άρεσε ιδιαίτερα το κείμενο της Ευτέρπης Μήτση με τίτλο «Από την Ακρόπολη στο χαμάμ: Φύλο και εξουσία στο Ελληνικό ταξίδι», όπου σχολιάζει πως περιγράφουν δυο περιηγήτριες, η Mary Wartley Montagu και η Elizabeth Craven, τα χαμάμ της Αθήνας την εποχή της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
(απόσπασμα)


Κλείνουμε με το βιβλίο του εξαίρετου γλωσσολόγου Θεόδωρου Μωυσιάδη Εισαγωγή στη Νεοελληνική Ετυμολογία (Ελληνικά Γράμματα, 2005, σελ. 292).
Η ετυμολογία είναι ένας τομέας της γλωσσολογίας που ενδιαφέρει το ευρύ κοινό. Μάλιστα στη «Ραδιοτηλεόραση» υπήρχε παλιά μια σελίδα με ετυμολογίες λέξεων. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι το βιβλίο αυτό του Μωυσιάδη δεν απευθύνεται μόνο στον ειδικό επιστήμονα-γλωσσολόγο, αλλά και σε ένα ευρύτερο κοινό.
Τη σημασία που είχε η ετυμολογία στην αρχαιότητα επισημαίνεται από τον συγγραφέα ήδη στο πρώτο κεφάλαιο: «…τόσο οι αρχαίοι Έλληνες όσο και οι ρωμαίοι θεωρούσαν την ανάλυση των λέξεων ιδιαίτερα αποκαλυπτική για το ποιόν των σημαινομένων (Πλάτων) ή ακόμη θεμελιώδες τμήμα της κειμενικής μελέτης (Αλεξανδρινοί). Επιπλέον, οι στωικοί φιλόσοφοι… προσκολλήθηκαν στενά στη σημασιολογική σχέση των λέξεων, επιχειρώντας να ανεύρουν τους ελλείποντες κρίκους (‘τα πάθη της λέξεως') που μεσολαβούν από το ‘πρωτότυπον' ως το ‘παράγωγον'» (σελ. 30).
Και ενώ η ετυμολογία ενδιέφερε τόσο τους αρχαίους, σήμερα η μελέτη της φαίνεται περιθωριοποιημένη, παρά το, όπως επισημάναμε, ενδιαφέρον του ευρύτερου κοινού. Ο Μωυσιάδης επισημαίνει τους λόγους αυτής της περιθωριοποίησης αμέσως μετά. Στη συνέχεια, αφού μιλήσει για τη Στατική Ετυμολογία και τη Διαχρονική Ετυμολογία, μιλάει για τους γλωσσολόγους που συνέβαλαν στην ανάπτυξή της (P. Kretschmer, V. Pisani, O. Szemerenyi, Eugenio Coseriu κ.ά.), με τις δυο κύριες τάσεις, τη σημασιοκεντρική ετυμολογία και τη μετασχηματιστική ετυμολογία. Σ' αυτή τη δεύτερη παραθέτει ένα παράδειγμα μετασχηματισμού του μέσου ολλανδικού houden («κρατώ») και goud («χρυσός») στην Ολλανδική, Γερμανική, Αγγλική και Γοτθική.
Δεν είμαι γλωσσολόγος, αλλά μια και μου δίνεται η ευκαιρία ας κάνω κι εγώ μια ετυμολογική μου παρατήρηση: το αγγλικό milk, που στα γερμανικά είναι Milch και στα Ρώσικα «Μαλακό». Ακόμη: Στην Κρήτη την έγκυο την έλεγαν παλιά «Βαρεμένη». Ίσως από το «βαρυμένη», καθώς η έγκυος βαραίνει με το βάρος του εμβρύου. Στα Ρώσικα λέγεται «μπερέμιεναγια». Θωδορή, τα λέω καλά ή κάνω «παρετυμολογία», θέμα που συζητάς στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου σου;
Ένα ενδιαφέρον γλωσσολογικό θέμα είναι ποιες λέξεις ελληνικές υπάρχουν σε άλλες γλώσσες, και όχι μόνο στην Αγγλική, που την αφθονία τους σ' αυτήν μας κατέδειξε ο Ζολώτας. Μιλώντας με τον άντρα της Ρωσίδας δασκάλας μου, μου είπε ότι η πεθερά του στο χωριό μας βρίσκεται «β εγιό στοιχείο».
«Άκουσα καλά;», λέω. Και όμως αυτό ήταν, το βρήκα και στο Ρωσοελληνικό λεξικό. Η πεθερά του, με τους χωριάτες χωριανούς μου, βρισκόταν «στο στοιχείο της».
Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στον Μωυσιάδη.
(απόσπασμα)

Για να διαβάσετε ολόκληρες τις βιβλιοπαρουσιάσεις κάντε κλικ εδώ

Βιβλιοπαρουσίαση πεζογραφίας: "Χιόνια πάνω στους κέδρους" - David Guterson

Ο φίλος μας Πάτροκλος Χατζηαλεξάνδρου, γνωστός και από το λογοτεχνικό του στέκι www.Peri-grafis.com Περί...Γραφής ξεσκονίζει τη βιβλιοθήκη του και παρουσιάζει κάθε μήνα στο Λέξημα, ένα βιβλίο της επιλογής του, που άντεξε στο χρόνο.

Διαβάστε ένα απόσπασμα από την παρουσίαση του Ιουλίου:


Ιούλιος 2007


Τίτλος: ΧΙΟΝΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΚΕΔΡΟΥΣ
Συγγραφέας: David Guterson
Εκδόσεις: Ψυχογιός 1997
Μετάφραση: Τραϊκόγλου, Μαρία-Ρόζα
Σελίδες: 480
Τίτλος πρωτοτύπου: Snow Falling On Cedars





Όταν μια μικρή κοινωνία βρίσκεται σε κατάστασην ηρεμίας, μπορεί να μη φαίνεται τίποτε κι όλα να βαίνουνε καλώς. Αν όμως συμβεί κάτι και σπάσει το -τελικά- εύθραυστο περίβλημα αυτής της ηρεμίας, έρχονται στην επιφάνεια, ένα σωρό πράγματα που καλύτερα θα ‘ταν να μένανε κρυμμένα. Κατ' άλλους, καλύτερα να σπάζει το σπυρί και να τινάζεται το πύον, ώστε η αποθεραπεία των πάσχοντων ιστών ν' αποκαθίσταται καλύτερα, καθαρότερα κι ασφαλέστερα.
Τελικά ποιό είναι το καλύτερο; Το βιβλίο αυτό επιχειρεί να ανατμήσει μια τέτοια περίπτωση, -που δυστυχώς υπήρξε πραγματικότητα, σε μια πολύ δύσκολη περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας. Ο συγγραφέας καταφέρνει να κρατηθεί εκπληκτικά ουδέτερος, θαυμαστά τίμιος και να μας επιτρέψει, εμάς τους αναγνώστες, να καταχωρήσουμε στο νου μας, στηριγμένοι στα ιδανικά και τα πιστεύω μας, το καθετί. Καταφέρνει να παραμείνει φαινομενικά απαθής ακόμα κι όταν περιγράφει-εξιστορεί, περιπτώσεις προκαταλήψεων και ρατσισμού, καταφέρνει να μη παρασυρθεί στο μελό, ακόμα κι όταν μιλά για ένα μεγάλο έρωτα και σαν παρατηρητής-ξεναγός μας συνοδεύει στο κόσμο που στήνει στις σελίδες του. Φυσικά, στο τέλος, είναι ορατό ένα πικρό κλείσιμο του ματιού του, όταν μας αποχαιρετά με τον επίλογό του.



Για να διαβάσετε ολόκληρη την παρουσίαση κάντε κλικ εδώ

Βιβλιοπαρουσίαση πεζογραφίας: "Τρεις ιστορίες" - Δάφνη Χρονοπούλου

Ο Μπάμπης Δερμιτζάκης παρουσιάζει στο Λέξημα το βιβλίο της Δάφνης Χρονοπούλου “Τρεις Iστορίες” από τις εκδόσεις Βιβλία Tων Μουσών 1994.


Κυριολεκτικός ο τίτλος, τρεις νουβέλες με ισάριθμες ιστορίες περιέχει αυτό το βιβλίο της Δάφνης Χρονοπούλου. Οι δυο είναι σονάτες για βιολί και πιάνο, έναν άντρα και μια γυναίκα, ενώ η άλλη είναι κονσέρτο για βιολεντσέλο και ορχήστρα. Όχι πιάνο, όχι βιολί, αλλά βιολεντσέλο, με τον μελαγχολικό τόνο της ματαίωσης, ή καλύτερα του ennui, της ανίας.
Ας ξεκινήσουμε από αυτή την ιστορία, την πρώτη στη σειρά, με τίτλο «Ο Tελευταίος Yπερασπιστής». Διαβάζοντάς τη μου ήλθε συνειρμικά στο νου η ταινία «Ο Άγγελος Του Θανάτου» με την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και τον Ρίτσαρντ Μπάρντον. Μια Ρωσίδα ευγενής, τυφλή, έχει μια αυλή από παράσιτα γύρω της που τρώνε και πίνουνε με έξοδα δικά της και όχι στην υγειά της: την κουτσομπολεύουν ασύστολα. Αυτή, μέσα στο σκοτάδι που την περιβάλλει, έχει διαλέξει αυτό τον τρόπο για να εξαγοράσει την κοινωνικότητά της. Διατηρεί όμως αμείωτο τον αέρα της αρχόντισσας: αγέρωχη και επιβλητική. Τι άλλο μπορεί να περιμένει εκτός από το θάνατό της;
Εστιαστής στην αφήγηση είναι ο Σάσα, ο ανεψιός της, μέσα από τα μάτια του οποίου βλέπουμε τη γριά αριστοκράτισσα. Ο αρχικός του οίκτος μετατρέπεται σε έκπληξη, μπροστά στην τόση ψυχική δύναμη που κρύβει η θεία του.
Η Δάφνη είναι αριστοτέχνης στην περιγραφή λεπτών ψυχολογικών χαρακτηριστικών και καταστάσεων. Ένα από τα ωραιότερα σημεία της νουβέλας είναι η περιγραφή του δισταγμού του Σάσα να αγκαλιάσει μια κοπέλα, και τη δική της προσμονή για ένα αγκάλιασμα που δεν έγινε, γιατί σε λίγο ήλθε ο «δικός» της. «…η Ζώη… έμενε εκεί μετέωρη ανάμεσα σε δυο χέρια, το ένα ταπεινωτικά σίγουρο γι αυτήν και το άλλο υποτιμητικά διστακτικό, μα και τα δυο αδιάφορα τώρα» (σελ. 29).
Από την ανία πάσχει κι ο επόμενος ήρωάς της, ο Μιχάλης. Τα φτιάχνει με τη Λάλα, μια γυναίκα ασυνήθιστη. «Καστανόξανθη, και κακομαθημένη, και αναίσθητη» (σελ. 46), «τη γελοιότερη, τη συντηρητικότερη, την πιο αφύσικη γυναίκα του κόσμου» (σελ. 46), «η πρόστυχη καταναλωτική μανία της» (σελ. 49). «Τη λάτρεψε παράφορα η Μιχάλης διότι αποτελούσε την τελευταία του ελπίδα. Μόνο αυτή η ολοκληρωτικά αφύσικη ήταν δυνατόν να τον βγάλει από την απάθεια και να τον σώσει από τη μοίρα του» (σελ. 50).
Όταν θα τον παρατήσει, θα εκπλαγεί. Γιατί, όπως γράφει με διεισδυτικότητα η Χρονοπούλου, «υπάρχουν και κάποιοι που θεωρούν ελάττωμα το να είναι αηδιαστικοί και προτιμούν να αποφεύγουν εκείνους τους οποίους αηδιάζουν» (σελ. 52). Στο τέλος της νουβέλας ο Μιχάλης, επιτυχημένος πολιτικός, βλέπει έναν απόμαχο της πολιτικής να πίνει ήσυχα την πορτοκαλάδα του, εδώ κι είκοσι χρόνια, στη δροσιά της Βουκουρεστίου και στο πρόσωπό του βλέπει το δικό του μέλλον. Αναπολεί τα περιπετειώδη ταξίδια του στον κόσμο με τη Λάλα.
Στο «Όνειρο Της Πεταλούδας», την τρίτη νουβέλα της, η Μινόξι κι ο Σίντι, δυο ναρκομανείς, περιφέρουν τη σχέση τους ανά τον κόσμο πριν αγκυροβολήσουν σε μιαν ερημική παραλία,
(απόσπασμα)


Για να διαβάσετε ολόκληρη την βιβλιοπαρουσίαση κάντε κλικ εδώ

Βιβλιοπαρουσίαση πεζογραφίας - "Οντισιόν" της Ελένης Στασινού

Ο Μπάμπης Δερμιτζάκης παρουσιάζει στο Λέξημα, στην κατηγορία της πεζογραφίας, το έργο της Ελένης Στασινού "Οντισιόν" από τις εκδόσεις Εμπειρία Εκδοτική.
Διαβάστε ένα απόσπασμα:


Μυθιστόρημα χαρακτηρίζει το τελευταίο έργο της η Ελένη Στασινού, αν και στην πραγματικότητα είναι ένα σπονδυλωτό έργο, με αυτοτελείς νουβέλες, που στο τέλος ενώνονται με μια έξυπνη επινόηση. Το κόλπο το έχουν εφαρμόσει και άλλοι, μια και σήμερα το μυθιστόρημα είναι αυτό που πουλάει, αλλά με μια τεχνική συγκόλλησης εντελώς τεχνητή. Η τεχνική όμως της Στασινού είναι ιδιαίτερα έξυπνη, δένοντας οργανικά τις νουβέλες της με την κεντρική θεματική της, που είναι μια στάση ζωής φεμινιστική και αγωνιστική.
Μια φιλόδοξη επαρχιωτοπούλα, χωρίς πολύ μυαλό αλλά με μεγάλη ομορφιά και με ακόμη μεγαλύτερες φιλοδοξίες, ξανθιά κατά το γνωστό στερεότυπο, είναι η πρώτη της ηρωίδα, που έρχεται στην Αθήνα να κάνει την τύχη της. Η αφηγηματική αναμονή είναι ότι ο daddy που θα την παραλάβει με ωτοστόπ είναι σωματέμπορος. Στην πραγματικότητα είναι ένας businessmas του χώρου του modeling, διεφθαρμένος όπως θέλει το άλλο στερεότυπο τα άτομα της υψηλής κοινωνίας. Δεν είναι αυτός που θα την εκμεταλλευτεί, αλλά αυτή, που θα προσπαθήσει να τον «τυλίξει». Ο έρωτας όμως με το γιο του θα αποβεί μοιραίος.
Στη δεύτερη νουβέλα της πρωταγωνιστούν δυο γυναίκες, παρόλο που η αφήγηση εστιάζει στην μία. Εδώ έχουμε πραγματικά μια ιστορία σωματεμπορίας. Η Λένα μόλις που καταφέρνει να το σκάσει από τα χέρια του σωματέμπορου. Η φίλη της όμως, χωρίς να διδαχθεί από το πάθημά της, θα πέσει στα ίδια κυκλώματα. Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι ενώ το στόρι είναι το τυπικό μιας ηθικολογίας, η Στασινού το ανατρέπει. Δεν καταδικάζει καθόλου τη δεύτερη ηρωίδα της, και φυσικά ούτε την πρώτη. Αυτό που προσπαθεί να αναδείξει, περισσότερο ή λιγότερο πετυχημένα, είναι ότι ο έρωτας αξίζει οποιοδήποτε τίμημα, ακόμη κι αν το αντικείμενο του έρωτα είναι λάθος πρόσωπο. Η φίλη της της λέει χαρακτηριστικά, μετά την αποκάλυψη ότι ο αγαπημένος της ήταν μαστρωπός:
«Τα 'φτυσες, ε; Ομολόγησε. Δεν περίμενες κάτι τέτοιο… Ε λοιπόν, χίλιες φορές από τότε σε μακάρισα. Αχ, ρε Λένα τυχερή, είπα. Κάτι τέτοιο θα ένιωσε κι η κυρά Λένη της Τροίας κι ανοίχτηκε τέτοιος πόλεμος. Μ' όλη μου την ψυχή, Λένα, λαχτάρησα ένα τέτοιον έρωτα. Να με τυφλώσει. Να με συνεπάρει. Να με διαλύσει. Γιατί, Λένα, μεταξύ μας, ξέρεις τι πιστεύω; Πως αν δεν εξευτελιστείς, αν δεν κατακερματιστείς για κάτι που πιστεύεις, δεν έχεις τη δυνατότητα να ξαναφτιαχτείς ωραιότερος, αρτιότερος, σοφότερος. Η ταπείνωση είναι που σε αναβαθμίζει» (σελ. 144).
Περιέργως στην τρίτη νουβέλα η Στασινού εστιάζει στον ήρωα. Παντρεμένος με μια κατά 25 χρόνια μικρότερή του, θα ερωτευτεί μια συνομήλική του, τη Χριστίνα. Αυτή θα αντισταθεί, καθώς είναι πια παραιτημένη από τη ζωή αφού ένας σεισμός της κατέστρεψε δυο φορές τα όνειρά της, την πρώτη σκοτώνοντας τον αγαπημένο της και τη δεύτερη καταστρέφοντας το σπίτι που έφτιαξε με το υστέρημα μιας ζωής.
Η Ιρίνα, στην τελευταία νουβέλα, είναι η αντιστροφή της πρώτης ηρωίδας.
(απόσπασμα)


Για να διαβάσετε ολόκληρη την παρουσίαση κάντε κλικ εδώ

Βιβλιοπαρουσίαση Πεζογραφίας - "Ρότα περ Όστρια" της Καδιώς Κολύμβα

Η Στέλλα Κοντογιάννη παρουσιάζει στο Λέξημα, στην κατηγορία της Πεζογραφίας, το ιστορικό μυθιστόρημα "" της Καδιώς Κολύμβα από τις εκδόσεις Αρμός, σελ. 490.
Διαβάστε ένα απόσπασμα:



Βασισμένο σε αληθινά ιστορικά γεγονότα το βιβλίο με τίτλο «Ρότα περ Όστρια» επιχειρεί να δώσει με ζωντανό μυθιστορηματικό λόγο την εσωτερική πάλη ενός απεσταλμένου του Βατικανού στο Αιγαίο, ο οποίος αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας μια δύσκολη αποστολή.
Το μυθιστόρημα αυτό είναι ιδιαίτερα δυνατό. Η πλοκή είναι σφιχτοδεμένη, τα πρόσωπα μοιάζουν να ζωντανεύουν και οι χαρακτήρες είναι σαφώς διαμορφωμένοι.
Στα μέσα του 16ου αιώνα ο Άνσελμος, ένας απεσταλμένος της Δυτικής Καθολικής Εκκλησίας, φτάνει σε ένα νησί του Αιγαίου με σκοπό να διεκδικήσει από τους Ορθοδόξους τα δικαιώματα χρήσης μιας εκκλησίας. Σε μια εποχή που οι συνθήκες της καθημερινότητας ήταν ιδιαίτερα δύσκολες και οι επιδρομές συχνές καταφέρνει να εισχωρήσει βαθιά στην τοπική κοινωνία, να ζήσει από κοντά αυτές τις δυσκολίες και τελικά να αμφισβητήσει το σκοπό της παρουσίας του εκεί. Η εικόνα της εποχής εκείνης, όπως ζωντανεύει μέσα από τα κείμενα των περιηγητών της εποχής εκείνης και τα ημερολόγια των απεσταλμένων της Δυτικής Εκκλησίας, γίνεται το σκηνικό του μυθιστορήματος.
Στη διάρκεια του 16ου αιώνα τα νησιά του Αιγαίου δοκιμάστηκαν από τις επιδρομές του Χαϊρεδήν Μπαρμπαρόσσα και ήταν η εποχή που διεκδίκησαν προνόμια από την Υψηλή Πύλη (Σουλτάνο). Αυτή η εποχή φαντάζει σε μας αινιγματική, σκοτεινή, παράξενη κι απρόσιτη. Δύσκολα συγγραφείς καταπιάνονται με αυτή την εποχή αλλά τελικά φαίνεται πως μπορεί να παρέχει εξαιρετικές ιδέες. Ο ρόλος των αρχόντων της τοπικής κοινωνίας και της εκκλησίας δίνεται με τρόπο κριτικό, με έμφαση στις μεταξύ τους αντιθέσεις στη νομή της εξουσίας. Από την άλλη μεριά οι χωρικοί, φτωχοί, αμόρφωτοι και εξαθλιωμένοι, είχαν ένα αγνό κι απλό τρόπο να δέχονται τον ξένο, μα και επηρεάζονταν από τις πιέσεις. Ο φανατισμός και η άγνοια τους έστρεφαν ενάντια στον εισβολέα.
Η προσπάθεια ενός ανθρώπου αναθρεμμένου με το Αναγεννησιακό πνεύμα των βιβλιοθηκών της Βενετίας με τη σκληρή ζωή σε μια γωνιά της Ελλάδας γίνεται αναμέτρηση με τον ίδιο του τον εαυτό.


Για να διαβάσετε ολόκληρη την παρουσίαση κάντε κλικ εδώ

Βιβλιοπαρουσίαση πεζογραφίας - "Λευκό χαμόγελο σε μαύρο φόντο" - Ζέιντι Σμιθ

Ο φίλος μας Πάτροκλος Χ"αλεξάνδρου, γνωστός και από το λογοτεχνικό του στέκι Peri-grafis ξεσκονίζει τη βιβλιοθήκη του και παρουσιάζει κάθε μήνα στο Λέξημα, ένα βιβλίο της επιλογής του, που άντεξε στο χρόνο.

Διαβάστε ένα απόσπασμα από την παρουσίαση του Ιουνίου:

Τίτλος: Λευκό χαμόγελο σε μαύρο φόντο
Συγγραφέας: Ζέιντι Σμιθ
Εκδόσεις: Ψυχογιός
Α΄ Ελληνική έκδοση: 2001,
Μετάφραση: Ρένα Χατχούτ
Σελίδες: 541
Τίτλος πρωτοτύπου: White Teeth



Τούτη τη φορά λέω να ξεκινήσω κάπως διαφορετικά... Έτσι σα παραμύθι...

Ας υποθέσουμε λοιπόν πως ένα ζευγάρι απ' τη Τζαμάικα, έρχεται να εγκατασταθεί στη Βρετανία. Ποιοι λόγοι θα τους έκαμαν να πάρουν αυτή την απόφαση; Πολλοί και διάφοροι. Κυρίως πιστεύω, η αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης, μιας καλύτερης ζωής. Στο μεταξύ όσο αναζητούσαν αυτή τη τύχη σκεφτήκανε πως θα ‘τανε καλό να κάνουν ένα παιδάκι, ένα κοριτσάκι για την ακρίβεια. Το κοριτσάκι αυτό όταν μεγάλωσε, γνωρίστηκε συμπτωματικά, κάτω από εντελώς τυχαίες συνθήκες, μ' έναν άντρα βρετανό κι επίσης κάτω από περίεργες συνθήκες, παντρευτήκανε και κάνανε κι αυτοί ένα κοριτσάκι. Πριν φτάσουμε στο κοριτσάκι όμως, ας σκεφτούμε παρακαλώ πολύ, τί βρήκαν αυτοί οι μετανάστες στη νέα τους πατρίδα; Τί κερδίσανε και τι χάσανε, τι ξεχάσανε και τι βιώσανε; Πώς έγινε η ζωή τους και πώς, μες από τις ανθρώπινες κι επαγγελματικές σχέσεις που συνάψανε, καταφέρανε να πορευτούνε στο βίο τους; Τι αντιμετωπίσανε κι ως ποιο βαθμό αλλοτριώθηκαν ή επιδράσανε στον περίγυρό τους.

Το κοριτσάκι αυτό λοιπόν μεγαλώνοντας, κατάφερε να μπει στο πανεπιστήμιο και στο πρώτο κιόλας έτος, όχι μόνο κατάφερε να συντάξει ένα προσχέδιο ενός μυθιστορήματος, με αλήθειες και φανταστικά κομμάτια, αλλά και να το μοσχοπουλήσει σε κάποιον εκδοτικό οίκο. Έπειτα από λίγα χρόνια κατάφερε να το φέρει σε πέρας και να το κάμει ένα best-seller που λίγο αργότερα κατάφερε να της αποφέρει ευρεία αναγνώριση και πρόσφατα, μια πολύ μεγάλη βράβευση! Μέχρι εδώ έχουμε τη παραμυθική πραγματικότητα κι ένα βιβλίο.


Για να διαβάσετε ολόκληρη την παρουσίαση κάντε κλικ εδώ

Βιβλιοπαρουσίαση πεζογραφίας - "Ιερή παγίδα" - Λέια Βιτάλη

Η κυρία Ελένη Γκίκα διάβασε το παρακάτω κείμενο στην παρουσίαση του βιβλίου "Ιερή Παγίδα" της Λείας Βιτάλη από τις εκδόσεις Πατάκη, στο Βυζαντινό Μουσείο και είχε την ευγενή καλοσύνη να το παραχωρήσει και στο Λέξημα.

ΘΕΡΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΝΟΘΕΙΑΣ ΜΑΣ

Για τους ήρωες της Λείας Βιτάλη στην «Ιερή Παγίδα».

«Το παρελθόν είναι κατ' ανάγκην ατελές, κατ' ανάγκην ανασυγκροτημένο, επινοημένο εκ νέου. Συλλέγουμε απ' αυτό μόνο τις αλήθειες του σήμερα. Αν το παρόν μας είναι το παιδί του παρελθόντος, το παρελθόν μας είναι το παιδί του παρόντος. Και το μέλλον θα είναι ο θεριστής της νοθείας μας».
Μααλούφ άκρως… ψυχαναλυτικός και πικρός (και δανεικός, μου τον χάρισε πρόσφατα ένας φίλος με τον οποίο ανταλλάσσουμε φράσεις) και η κυρία Λεία Βιτάλη λόγω ιδιοσυγκρασίας της αλλά και ειδικών σπουδών τα συλλαμβάνει όλα αυτά σε κάθε της ιστορία. Ακόμα και όταν αφορά την Ιστορία. Με γιώτα κεφαλαίο που εν πολλοίς και για πολλούς θεωρείται δεδομένη.

Αλλά όπως η μια παρεισφρύει στην άλλη και η Ιστορία η κεφαλαίο έρχεται και θερίζει και καθορίζει τις μικρές ιστορίες- ζωές, έτσι κι εμείς έχουμε κόψει και ράψει στα μέτρα μας την Ιστορία.
Κι η Λεία έρχεται ως συνήθως και επιχειρεί μια μικρή ανατροπή, ή μάλλον μια ανατροπή πολύ μεγάλη.
Διότι όπως θα πει σε μια κουβέντα μας ιδιωτική που σύντομα θα δημοσιοποιηθεί «ο ξεριζωμός κληροδοτείται».
Και σας διαβάσω τα λόγια της ακριβώς:
«Υπάρχει κάποια στιγμή στη ζωή του συγγραφέα που νιώθει ότι θέλει να φύγει από τα στενά όρια του εαυτού του. Να εκπληρώσει, ας υποθέσουμε, ένα χρέος προς τους άλλους. Να μιλήσει, αν θέλετε, για τα κοινά. Γι' αυτά που ταλανίζουν τον άνθρωπο σ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας του. Ο πόλεμος, η ήττα, ο φόβος, η εκμετάλλευση των αδύναμων από τους ισχυρούς, η αλαζονεία της εξουσίας - είτε πολιτικής είτε εκκλησιαστικής- είναι θέματα που καίνε δίπλα μας. Ηθελα να μιλήσω γι' αυτά. Η Αλωση της Κωνσταντινούπολης τα εμπεριέχει όλα. Και κάτι παραπάνω. Την αλλαγή του ρου της ιστορίας στα Βαλκάνια. Μας αφορά και σαν ανθρώπους αλλά και σαν κατοίκους της περιοχής. Όπως καταλάβατε τη χρησιμοποίησα ασύστολα για να μιλήσω για όλα αυτά που καίνε. Και όχι μόνον γι' αυτά. Επειδή κατάγομαι από την Κωνσταντινούπολη είχα ακόμη έναν λόγο. Τον ξεριζωμό! Που σφραγίζει εφόρου ζωής αυτούς που τον ένιωσαν στο κορμί και την ψυχή τους και- να σας πω και κάτι που ανακάλυψα- κληροδοτείται. Ο ξεριζωμός κληροδοτείται. Είναι απίστευτο. Αλλά συμβαίνει».

Και επειδή μετά τον κύριο Ζήρα και τον κύριο Νικολούδη θα ήταν αφέλεια να συνεχίσω για το βιβλίο- έτσι ή αλλιώς είναι αφέλεια και θράσος το ότι τόλμησα να καθίσω ανάμεσά τους- αλλά μου αρέσουν οι μικροί, προσωπικοί, ξεριζωμοί, θα σταθώ για λίγο σ' αυτούς.
Διότι αυτοί οι μικροί ξεριζωμοί και στην κυρία Βιτάλη αρέσουν.
(απόσπασμα)

Για να διαβάσετε ολόκληρη τη βιβλιοπαρουσίαση κάντε κλικ εδώ

Βιβλιοπαρουσίαση Πεζογραφίας: Δυτικά του Νείλου

Ο Μπάμπης Δερμιτζάκης παρουσιάζει στο Λέξημα και στην ενότητα
Πεζογραφία το βιβλίο της Πέρσας Κουμούτση από τις εκδόσεις "Ψυχογιός", "Δυτικά του Νείλου"
Διαβάστε ένα απόσπασμα:


Πριν λίγες μέρες διάβασα το βιβλίο «Η πόλη του έρωτα και της φωτιάς» του Γιουσούφ Ιντρίς, και αμέσως μετά γνώρισα τη μεταφράστριά του την Πέρσα Κουμούτση, σ' αυτή την ωραία παρέα της Άγκυρας, όπου μαζευόμαστε κάθε Σάββατο. Καθώς είμαι συγκριτολόγος από ιδιοσυγκρασία, όπως με χαρακτήρισε ο καθηγητής της συγκριτικής γραμματολογίας Steven Tφtφsy de Zepetnek, βρίσκω σαν πιο πρόσφορο τρόπο να παρουσιάσω το τελευταίο της βιβλίο «Δυτικά του Νείλου» συγκρίνοντάς το με το βιβλίο του Ιντρίς. Πιστεύω ότι συγκρίνοντας βρίσκεις περισσότερα πράγματα, και μια και έτυχε η συγκυρία...
Το βιβλίο της Πέρσας θα μπορούσε να έχει τον τίτλο που είχε το βιβλίο του Ιντρίς στα αραβικά: Ερωτική Ιστορία. Γιατί είναι κυριολεκτικά μια ερωτική ιστορία, ενώ το έργο του Ιντρίς είναι κατά το ήμισυ ερωτικό και κατά το άλλο ήμισυ επαναστατικό.
Η Πέρσα βαφτίζει το βιβλίο της από το χώρο όπου λαμβάνει χώρα η μυθοπλασία της: Δυτικά του Νείλου, κάπου στο Κάιρο. Με ανάλογο τρόπο ξαναβαφτίζει ο Ψυχογιός το βιβλίο του Ιντρίς: Η πόλη του έρωτα και της φωτιάς, που είναι το Κάιρο. Είναι σημαντικό να ορισθεί ο χωρικός προσδιορισμός στο παρακείμενο του βιβλίου (αν και στο βιβλίο του Ιντρίς αυτό θα μπορούσε να γίνει ως υπότιτλος) για έναν αναγνώστη που ζει σε μια άλλη χώρα, και κυρίως για το βιβλίο της Πέρσας. Δεν πρέπει να εκπλαγεί ο έλληνας αναγνώστης βλέποντας ένα μυθιστόρημα μιας ελληνίδας να έχει υπόθεση που διαδραματίζεται σε άλλη χώρα.
Η Πέρσα είναι γυναίκα ελληνίδα, που μεγάλωσε όμως και σπούδασε στην Αίγυπτο. Ο Ιντρίς είναι άντρας αιγύπτιος. Η υπόθεση των έργων τους τοποθετείται το 1952, τη χρονιά που συνέβησαν κοσμοϊστορικά γεγονότα για την Αίγυπτο. Αποτυχημένη εξέγερση του αιγυπτιακού λαού ενάντια στην αγγλοκρατία, που κατέληξε όμως στην εκθρόνιση του βασιλιά και στην ανάληψη της εξουσίας από τον Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ.
Ο Ιντρίς γράφει φορτισμένος από τα γεγονότα, το 1956. Η Πέρσα γράφει το 2006. Στο τέλος του βιβλίου της η ιστορία εκτείνεται σε δυο ακόμη χρόνους: το 1956, τη χρονιά της εθνικοποίησης της διώρυγας του Σουέζ και τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο, και σε ένα πρόσφατο χρόνο, που μένει απροσδιόριστος χρονολογικά.
Η αφηγηματική άνεση και των δυο είναι εκπληκτική. Οι ερωτικές σκηνές είναι ασύλληπτης ομορφιάς.
(απόσπασμα)

Για να διαβάσετε ολόκληρη την παρουσίαση κάντε κλικ εδώ

Αμαλία Καλυβινού 1977-2007

Τα παιδιά εν δράσει διοργανώνουν τη δεύτερη "ενοχλητική" γιορτή δρόμου τέχνης πολιτισμού στη Θεσσαλονίκη

Στην κατηγορία "Λόγω-Τέχνης" του περιοδικού Λέξημα δημοσιεύεται η παρακάτω ανακοίνωση:

H Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Παιδιά Εν Δράσει», οργανώνει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά την πιο «ενοχλητική» γιορτή δρόμου στη πόλη της Θεσσαλονίκης.

Την Κυριακή 3 Ιουνίου στην Πλατεία Ναβαρίνου τα «Παιδιά Εν Δράσει» οργανώνουν μια γιορτή τέχνης και πολιτισμού για όλους τους νέους και τις νέες της πόλης. Στην γιορτή θα πάρουν μέρος ομάδες της πόλης που ασχολούνται με την τέχνη και την έκφραση. Πιο συγκεκριμένα στην εκδήλωση θα συμμετέχουν νέοι και νέες που ασχολούνται με το θέατρο δρόμου, το τσίρκο, τη μουσική, τη φωτογραφία, το χορό και το βίντεο. Παράλληλα στην πλατεία θα στηθούν εκθέσεις φωτογραφίας, trash art, δημιουργικής συγγραφής αλλά και ενημερωτικά stand για τη δράση άλλων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων της πόλης.

Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 19.00 το απόγευμα και θα τελειώσει αργά το βράδυ με μουσική και χορό. Προβολές, κλόουν, ζογκλέρ, ακροβάτες, ξυλοπόδαροι, μουσικά συγκροτήματα, χορευτές, εκθέσεις φωτογραφίας σε μια πλατεία που θα μεταμορφωθεί για λίγες ώρες στην πιο ζωντανή και ηχηρή γωνία της πόλης.

Μια εναλλακτική μορφή διαδήλωσης μέσα από την τέχνη και τον πολιτισμό. «Ευχαριστούμε που ενοχλείτε» ένα σύνθημα από νέους για νέους, μια αφορμή για συνάντηση και συζήτηση, δράση και έκφραση, εικόνες για σκέψη και όνειρα.
(απόσπασμα)


Κάντε κλικ εδώ και διαβάστε όλο το δημοσίευμα

Ό (ρ) αση

Ποίηση, Συλλογική παρουσίαση (6).
Παρουσιάζονται οι : Γιάννης Στίγκας, Γιάννης Υφαντής,
Σταμάτης Πολενάκης, Κύρβα - Μαρίνα Σαμπροβαλάκη...


Γιάννης Στίγκας
Η όραση θ' αρχίσει ξανά
Εκδ. Κέδρος

Μια προσέγγιση, ένα σχόλιο και μια σημείωση για τον Γιάννη Στίγκα

Η προσσέγιση : Κατά μία άποψη, στην ποίηση, όλα είναι υπόθεση βλέμματος, οπτικής στην παρατήρηση, άποψη που δικαιώνεται στο πρόσωπο του Γιάννη Στίγκα.
Προσωπική και αναγνωρίσιμη η γραφή του, ήδη από την πρώτη του συλλογή (Η αλητεία του αίματος, εκδόσεις Γαβριηλίδη), κέρδισε γρήγορα κι επάξια την αναγνώριση στο χώρο (προτεινόμενος στα βραβεία Διαβάζω) και αυτοπροσδιορίζεται μέσ' από τους στίχους του ...

Το σχόλιο : Στην εποχή μας υπάρχει μια τάση να ανιχνεύεται η αλήθεια μέσα από την ποίηση και συχνά, αποσπάσματα, στίχοι ποιημάτων να προτάσσονται ως μότο σε κάθε λογής κείμενα και λόγους. Η ποίηση του Στίγκα προσφέρεται για κάτι τέτοιο, αν και δεν ξέρω πόσο, αυτή η «πρακτική», θα πρέπει να χαροποιεί τους ποιητές ή όχι και είναι σίγουρα οι ζωγράφοι τυχεροί, αφού ακόμα δεν κατάφεραν να κλέψουν το χαμόγελο, απ' τη Τζοκόντα, να το κολλήσουν κάπου αλλού. Έτσι, σαν άλλοθι, να συνεχίσει σ' άλλο στόμα να υπάρχει. Ή μήπως έγινε και δεν το πήραμε χαμπάρι…

( Για να διαβάσετε όλο το κείμενο της παρουσίασης πατήστε εδώ )

Γιάννης Υφαντής

ΟΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ

Εκδ. Άγκυρα

Εκεί που όλα δείχνουν να (υπο -) χωρούν μες στο απόλυτο Μηδέν, τη Μήτρα του σύμπαντος, χτίζει ο Γιάννης Υφαντής την ποίησή του και φυσικά, κάθε άλλο παρά τυχαίος δεν είναι και ο τίτλος του συγκεντρωτικού τόμου, με όλα τα έως τώρα ποιήματα του.

Αν και ο ίδιος θεωρεί εαυτόν αδικημένο, οι προηγούμενες αναφορές στο έργο του, έχουν σκιαγραφήσει λίγο πολύ το πολυπρόσωπο της ποίησής του. Ερωτικός ή ειρωνικός, φιλοσοφικός ή σκώπτης, υπαρξιστής ή αιθεροβάμων, μυστικός ή ρεαλιστής, είναι μερικοί μόνο από τους χαρακτηρισμούς που αποδόθηκαν στο έργο του, αλλά και πάλι θεωρώ δεν τον χωράνε καθώς είναι μια ξεχωριστή περίπτωση ποιητή, που έρχεται από άγνωρο τόπο και με μια γλώσσα μυστική κι αρχέγονη, μιλάει με τα γραφτά του.

Ποιητής της γενιάς του 70, κάτι που ο ίδιος ποτέ δεν αποδέχτηκε, γενιάς που τώρα προσπαθεί ν' απαλλαγεί απ' τα χρέη του αιώνα, αυτά που είπανε, δημόσιες σχέσεις κι ο ίδιος δεν ασπάστηκε, όπως συχνά δηλώνει...

[…] Κόκκορα άσχημα την έχουμε. Οι κακογαμημένοι θέλουν να μας σφάξουν.[…]

( για να διαβάσετε όλο το κείμενο της παρουσίασης πατήστε εδώ )

Σταμάτης Πολενάκης,

Τα γαλάζια άλογα του Φραντς Μαρκ,

Οδός Πανός 2006

Πρόκειται για τη δεύτερη ποιητική συλλογή του Σταμάτη Πολενάκη, εγγονού του γνωστού γελοιογράφου και γιου του Λέανδρου, του γνωστού συγγραφέα. Τα ποιήματα της συλλογής αυτής είναι κυριολεκτικά απαντήσεις, responses, σε ερεθίσματα, stimuli, για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία της ψυχολογίας της συμπεριφοράς. Τα ερεθίσματα είναι συγγραφείς, μουσικοί, ήρωες μυθιστορημάτων κ.ά., και οι απαντήσεις σύντομα κείμενα, συχνά στα όρια του αποφθέγματος:

«Χιλιάδες ήλιοι φωτίζουν τον κόσμο

αλλά δεν υπάρχει παρά μόνο μια κοινή νύχτα

μέσα στην οποία υποφέρουμε όλοι: η κατασκότεινη νύχτα

του Νικολάι Σταυρόγκιν» (σελ. 49)....

( για να διαβάσετε όλο το κέιμενο της παρουσίασης πατήστε εδώ )

Κύρβα,

Ξεφύλλισμα ψυχής,

εκδόσεις Βογιατζή

Το «Ξεφύλλισμα ψυχής» της Κύρβα, θα μπορούσε να τιτλοφορηθεί καλύτερα «Ξεφύλλισμα καρδιάς». Κι αυτό γιατί στις 227 σελίδες του βιβλίου αυτού η Μαρίνα Σαμπροβαλάκη, που χρησιμοποιεί σαν ψευδώνυμο την αρχαϊκή ονομασία της πατρίδας της Ιεράπετρας, μας αποκαλύπτει τα μύχια της καρδιάς της, στο πιο αγνό και πιο βαθύ αίσθημα που μπορεί να κρύψει μέσα της: τον έρωτα. Στους ιαμβικούς 15σύλλαβους στίχους του περιγράφει την ιστορία ενός έρωτα, ενός έρωτα που την κατάτρυχε σε όλη της τη ζωή. Είχα διαβάσει κάπου ότι ο άντρας δεν ξεχνά ποτέ την πρώτη του αγάπη, και η γυναίκα - την τελευταία. Το θεώρησα ως ένα από τα φαλλοκρατικά ανέκδοτα που κυκλοφορούν μόνιμα έχοντας ως στόχο τις γυναίκες, και τελευταία τις ξανθιές. Το βιβλίο της Σαμπροβαλάκη αποτελεί μια τρανταχτή διάψευση. Και μια ελπίδα: Η πρώτη, η εφηβική αγάπη, μπορεί να αποτελέσει το υστερνό λιμάνι, ή καλύτερα το τροπικό νησί που θα καταφύγει εκείνος-η που θα ναυαγήσει ο γάμος του-της. ...

( για να διαβάσετε όλο το κείμενο της παρουσίασης πατήστε εδώ )

για να δείτε τη λίστα με όλες τις παρουσιάσεις βιβλίων ποίησης πατήστε εδώ

Αντίο Αμαλία

Η ιστορία της Αμαλίας δεν έχει σχέση με τη λογοτεχνία. Είναι όμως συγκλονιστική και αξίζει να διαδοθεί. Αποτελεί μάθημα ζωής και ταυτόχρονα μάθημα για τη δύναμη και τη χρήση που μπορεί να έχει το "νέο μέσο", που λέγεται διαδίκτυο.

Το ιστολόγιό της είναι το: http://fakellaki.blogspot.com/ και την ιστορία της έκανε γνωστή και εκτός διαδικτύου ο δημοσιογράφος Γιώργος Κιούσης της Ελευθεροτυπίας με την παρακάτω συνέντευξη που πήρε από την Αμαλία στις 2/5/07: http://www.enet.gr/online/online_hprint?id=96109740

Η Αμαλία μάς άφησε χτες 25/5/07.


Μακάρι το μπλόγκ της να παραμείνει ανοιχτό και να συνεχίσει να χαστουκίζει την απάθεια, την αισχροκέρδια και την ασχετοσύνη.


Να δίνει δύναμη σε όλους μας, αντί να υπομένουμε, σαν πρόβατα τη σφαγή μας, να αντιδρούμε και να ξεμπροστιάζουμε το σταβό και τ' άδικο όπου το συναντάμε.

Η ελληνική μπλογκόσφαιρα και όλοι όσοι έμαθαν την ιστορία της, πενθούν.


Ας είναι το καινούργιο της ταξίδι της Αμαλίας, με λιγότερο πόνο και βάσανα αυτή τη φορά.

************

Τι να σου δώσω για να έχεις σε τούτο τον δρόμο, να σου δώσω λίγο από τον δικό μου ουρανό; Που για σένα θα τον αφήσω στο φως, να σου δώσω το κόκκινο από την τριανταφυλλιά στο μπαλκόνι μου; Να μαζέψω λίγο άσπρο από τις μαργαρίτες να σου τις βάλω στα μαλλιά;

*************

(Αντιγραφή από το φόρουμ του Λέξημα)